Γνώση - Σκέψη - Θέληση...

Η Γνώση προηγείται της Σκέψης. 

Η Σκέψη είναι ένα ενδιάμεσο, ανάμεσα στο γνωστικό αντικείμενο 

και την Γνώση περί του συγκεκριμένου αντικειμένου. 

Η Γνώση περί του αντικειμένου δηλώνεται με την Αναφώνηση: 
"Αυτό είναι αυτό και αυτό, έτσι κι έτσι, ή είναι άλλως"...

Η Σκέψη είναι το εργαλείο για το γνωστό. Η σκέψη μιλάει για μια Γνώση που είναι ήδη "γνωστή".
Δεν λειτουργεί για το άγνωστο… παρ΄ εκτός για να το μπλοκάρει. 

Η Ζήτησις...

Όταν ασκείτε επιβολή σε κάποιον, σίγουρα δεν έχει και πολλές επιλογές, σίγουρα δεν μπορεί να ζητήσει πολλά πράγματα. Οι δρόμοι που έχει για να επιλέξει αντιστεκόμενος της επιβολής του, είναι δύο: η αποφυγή ή η αντίκρουση.

Τι γίνεται όμως όταν αυτή η επιβολή, γίνεται εισβολή και δεν απευθύνεται σε έναν άνθρωπο αλλά σε μία πατρίδα; Μήπως η ζήτηση των ορθών πραγμάτων είναι αυτή που μπορεί να επιφέρει πραγματική και ουσιώδης αλλαγή;

Πρέπει να επικεντρωθούμε στον εαυτό μας, στην πατρίδα μας, στην φυλή μας, στο έθνος μας. Εξάλλου, όλοι οι άλλοι ακολούθησαν την δική μας πορεία, προσπάθησαν να βαδίσουν στα δικά μας χνάρια. Μόνον που δεν ταίριαζαν, διότι εκείνων ήταν βαρβαρικά, ενώ τα δικά μας ήταν και είναι Ελληνικά.

Σήμερα, μας ζητούν πάλι τα πάντα, ενώ μας έχουν πάρει το μεγαλύτερο μέρος της κληρονομιάς των προγόνων μας και μας αρμέγουν για αιώνες, θέλουν και άλλα. Σκοπεύουν να το πράξουν δε, με ή χωρίς εμάς. Αυτός ο τόπος είναι πάμπλουτος, δεν μας χρειάζονται.

Όσοι μας επιβουλεύονται σήμερα, παίρνουν μεθοδικά το έργο που παράγουμε, εκμεταλλεύονται τα δυνατά μυαλά των νέων μας, απορροφούν τους πλουτοπαραγωγικούς μας πόρους, κομματιάζουν την ιστορία μας και τα ιερά ονόματα των τόπων μας, μελετούν πρώτοι τα σοφά κείμενα των προγόνων μας, παράγοντας επιστήμες και τεχνολογία από αυτά.. και σιγά σιγά, μας αντικαθιστούν με βαρβαρικούς πληθυσμούς.

Εμπεδοκλής, Περί φύσεως...

Στενά τα όρια των δυνάμεων του ανθρώπου και πολλά τα δεινά που στομώνουν τη σκέψη του. 

Ένα, τόσο δα, κομμάτι της ζωής βλέπουν οι άνθρωποι, όσο ζουν, κι ύστερα, γοργοθάνατοι, πετούν σαν καπνός, σίγουροι, μόνο γι΄αυτό που σύντυχε ο καθένας τους, καθώς πλανιούνται, εδώ κι εκεί...

ποιός τάχα καυχιέται πως βρήκε το "ΟΛΟ";;; 

Έλα τώρα και κοίτα καλά, πόσο φανερό είν΄ το καθένα... χωρίς, ούτε την όραση να εμπιστεύεσαι πιο πολύ απ΄την ακοή, ούτε την πολυθόρυβη ακοή να βάζεις πιο πάνω απ΄της γλώσσας τη σαφήνεια, ούτε ν΄αρνείσαι την πίστη σου σε κάποιο άλλο όργανο που πέρασμα είναι για την νόηση, αλλ΄ άδραξε το κάθετί, όπως φαίνεται!!!

- Αδράστεια Διός -