Όταν ασκείτε επιβολή σε κάποιον, σίγουρα δεν έχει και πολλές επιλογές, σίγουρα δεν μπορεί να ζητήσει πολλά πράγματα. Οι δρόμοι που έχει για να επιλέξει αντιστεκόμενος της επιβολής του, είναι δύο: η αποφυγή ή η αντίκρουση.
Τι γίνεται όμως όταν αυτή η επιβολή, γίνεται εισβολή και δεν απευθύνεται σε έναν άνθρωπο αλλά σε μία πατρίδα; Μήπως η ζήτηση των ορθών πραγμάτων είναι αυτή που μπορεί να επιφέρει πραγματική και ουσιώδης αλλαγή;
Πρέπει να επικεντρωθούμε στον εαυτό μας, στην πατρίδα μας, στην φυλή μας, στο έθνος μας. Εξάλλου, όλοι οι άλλοι ακολούθησαν την δική μας πορεία, προσπάθησαν να βαδίσουν στα δικά μας χνάρια. Μόνον που δεν ταίριαζαν, διότι εκείνων ήταν βαρβαρικά, ενώ τα δικά μας ήταν και είναι Ελληνικά.
Σήμερα, μας ζητούν πάλι τα πάντα, ενώ μας έχουν πάρει το μεγαλύτερο μέρος της κληρονομιάς των προγόνων μας και μας αρμέγουν για αιώνες, θέλουν και άλλα. Σκοπεύουν να το πράξουν δε, με ή χωρίς εμάς. Αυτός ο τόπος είναι πάμπλουτος, δεν μας χρειάζονται.
Όσοι μας επιβουλεύονται σήμερα, παίρνουν μεθοδικά το έργο που παράγουμε, εκμεταλλεύονται τα δυνατά μυαλά των νέων μας, απορροφούν τους πλουτοπαραγωγικούς μας πόρους, κομματιάζουν την ιστορία μας και τα ιερά ονόματα των τόπων μας, μελετούν πρώτοι τα σοφά κείμενα των προγόνων μας, παράγοντας επιστήμες και τεχνολογία από αυτά.. και σιγά σιγά, μας αντικαθιστούν με βαρβαρικούς πληθυσμούς.
