Ο λόγος της σκέψης (Αθηνά) - Ο λόγος του όντος (Απόλλων)

Τι είναι φύση; ερωτά ο Θαλής το 600 και ποια η αρχή του σύμπαντος; 
Απεφάνθη δε ότι αρχή του παντός, είναι το ύδωρ.

Ο Αναξίμανδρος το 570 είπε ότι είναι το άπειρον.

Ο Ηράκλειτος το 500 το πυρ.

Ο Εμπεδοκλής το 450 ο αήρ, η γη και το ύδωρ.

Ο Αναξαγόρας διεκήρυξε ότι ο νους είναι η αρχική ουσία, εκ της οποίας τα πάντα προέρχονται.

Τέλος ο Λεύκιππος διετύπωσε την θεωρία των ατόμων.

Ο Πυθαγόρας της κοσμογονικής Μονάδος και Δυάδος εδίδαξε όχι μόνο την αθανασία της ψυχής, αλλά και την προΰπαρξη αυτής και την διαδοχικήν αυτής ενσάρκωση, πιστεύοντας ότι δια των Οργανισμών εξελίσσεται αυτή.

Το Γνώθι Σαυτόν στρέφει τον άνθρωπο προς τον εσωτερικό του κόσμο, είναι καθαρά εσωτερική φιλοσοφία, αντίλαλος καλώς λειτουργούντων μυστηρίων.

Εμπεδοκλής, Περί φύσεως...

Στενά τα όρια των δυνάμεων του ανθρώπου και πολλά τα δεινά που στομώνουν τη σκέψη του. 

Ένα, τόσο δα, κομμάτι της ζωής βλέπουν οι άνθρωποι, όσο ζουν, κι ύστερα, γοργοθάνατοι, πετούν σαν καπνός, σίγουροι, μόνο γι΄αυτό που σύντυχε ο καθένας τους, καθώς πλανιούνται, εδώ κι εκεί...

ποιός τάχα καυχιέται πως βρήκε το "ΟΛΟ";;; 

Έλα τώρα και κοίτα καλά, πόσο φανερό είν΄ το καθένα... χωρίς, ούτε την όραση να εμπιστεύεσαι πιο πολύ απ΄την ακοή, ούτε την πολυθόρυβη ακοή να βάζεις πιο πάνω απ΄της γλώσσας τη σαφήνεια, ούτε ν΄αρνείσαι την πίστη σου σε κάποιο άλλο όργανο που πέρασμα είναι για την νόηση, αλλ΄ άδραξε το κάθετί, όπως φαίνεται!!!

- Αδράστεια Διός -