Η Ασπίδα του Ηρακλή

Το έργο  «Ἀσπὶς Ἡρακλέους» είναι ένα σύντομο επικό ποίημα του 6^ου π.Χ. αιώνα και περιγράφει τη μάχη του ημίθεου γιου του Δία, Ηρακλή με τον Κύκνο, το γιο του Άρη. Σε αντίθεση με τις ποικίλες σκηνές από την καθημερινή ζωή που κοσμούσαν την ασπίδα του Αχιλλέα, ο ποιητής στο έργο αυτό προσπαθεί κυρίως να εντυπωσιάσει, γι’ αυτό και αναφέρει φοβερά όντα και περιγράφει αποτρόπαιες εικόνες. Υπάρχουν όμως και κοινά μοτίβα που συνηγορούν και στην επίδραση του έργου από το ομηρικό: ο Ωκεανός στην περιφέρεια της Ασπίδας, στον εξωτερικό δηλαδή δακτύλιο, και η χρήση του αντιθετικού ζεύγους «πόλεμος-ειρήνη», περιγράφοντας αντίστοιχα δυο πόλεις με πολεμική δράση στη μία και ειρηνικές ασχολίες στην άλλη. 

Η ασπίδα του Ηρακλή σε αναπαράσταση.

Ο Ησίοδος επιχειρεί εικονογραφική παρουσίαση του κόσμου, δεν το πετυχαίνει όμως στο βαθμό που το κατορθώνει ο Όμηρος, ο οποίος παρουσιάζει οργανωμένα τον κόσμο και τους ανθρώπους.

Μηλινόη ή Μελινόη: η άγνωστη κόρη της Περσεφόνης

Η Μηλινόη ή Μελινόη ήταν κόρη της Περσεφόνης και του Δία Καταχθόνιου, όταν εκείνος παίρνοντας τη μορφή του Πλούτωνα ενώθηκε με την κόρη που έκανε με την αδερφή του, τη Δήμητρα. Η Μηλινόη ήταν αδερφή του Ζαγρέα, του πρώτου Διονύσου. Γεννήθηκε στις όχθες του Κωκυτού (που σημαίνει θρήνος), ενός από τους τέσσερις ποταμούς του Κάτω Κόσμου.

Το όνομα της Μηλινόης κατά πάσα πιθανότητα προέρχεται από το επίθετο «μήλινος», παραπέμποντας στο χρώμα του κίτρινου μήλου (ή κυδωνιού), χρώμα του θανάτου ή της ασθένειας. Επίσης, άλλη ετυμολογική προσέγγιση θέλει το όνομα να παράγεται από το «μέλας» (μαύρος), χωρίς βέβαια να είναι ασφαλής.

Ο θεός Χρόνος (Μυθολογία)

Στην ελληνική μυθολογία ο Χρόνος 

ήταν μία ασώματη αρχέγονη θεότητα 

που προσωποποιούσε την έννοια του χρόνου.

Χρόνος 

Παρότι ασώματος, παριστανόταν ωστόσο και ως τέρας με σώμα φιδιού και τρία κεφάλια: ανθρώπου (άνδρα), ταύρου και λιονταριού. 

Καβείρια Μυστήρια. Η μύηση...

«Ιδού το μέγα μυστικό των ιερέων της Σαμοθράκης, που είναι οι φύλακες τηςατρείας των Καβειρίων Μυστηρίω, 

μυστικό που δεν είναι επιτετραμμένο να αποκαλύψουν,

αλλά που το γνωρίζουν οι μυημένοι».

Είναι νύχτα και βρισκόμαστε καθισμένοι, σιωπηλοί σε μια κατασκότεινη παραλία της Παλαιάπολης. Εννιά μέρες και εννιά νύχτες καμία φωτιά δεν έχει ανάψει στο νησί. Όλοι περιμένουν την ιερή φλόγα που θα έρθει με πλοίο από τη Δήλο. Ο Καβειριάρχης επικαλείται τις δυνάμεις των Καβείρων, τις δυνάμεις των εσωτερικών πυρών και ο λαός επαναλαμβάνει με ιαχές. Μακριά, στο βάθος του πελάγου, ένα μικρό φως όλο και μεγαλώνει, πλησιάζοντας προς την ακτή. Η ιερή φλόγα στέλνει την αντανάκλαση της στην ήρεμη θάλασσα.