20 πολύτιμες συμβουλές από τον Θουκυδίδη, για το πώς να κερδίσεις τις μάχες, όχι μόνο του πολεμικού πεδίου, αλλά και της καθημερινής σου ζωής...

Ο Πελοποννησιακός Πόλεμος, ήταν η μεγαλύτερη συμφορά που χτύπησε όλες τις πόλεις-κράτη της αρχαίας Ελλάδας. Η Αθήνα ηττήθηκε και κυριεύτηκε από τους Πελοποννήσιους, αλλά και η Σπάρτη δεν ωφελήθηκε από την νίκη της. 

Τόσο πολύ είχε εξαντληθεί από τον πολύχρονο πόλεμο που αναγκάστηκε να αποδεχτεί τη διαιτησία του μεγαλύτερου εχθρού των Ελλήνων, του Πέρση βασιλιά. 

Θουκυδίδης

Μέσα από τα γεγονότα αυτού του φρικτού εμφυλίου πολέμου, ο Θουκυδίδης καταγράφει τη συμπεριφορά των αντιπάλων και αντλεί πολύτιμα συμπεράσματα, χρήσιμα όχι μόνο στον πόλεμο, αλλά και στις καθημερινές μάχες της ζωής.

Ο καλός σχεδιασμός

Ο πόλεμος δεν διεξάγεται τόσο με τα όπλα όσο με τα χρήματα (1.83 – Ομιλία του Αρχίδαμου)

Με τον πιο ασφαλή τρόπο ζει εκείνος που έχει μεταμεληθεί τις λιγότερες φορές επειδή χαρίστηκε στους εχθρούς του. (1.34 – Ομιλία των Κερκυραίων)

Ισχυρότερος είναι εκείνος που αντιμετωπίζει τον εχθρό του με σωφροσύνη από εκείνον που ασυλλόγιστα του επιτίθεται βίαια (3.48 – Ομιλία Διόδοτου)

Ο πόλεμος συμβαίνει όταν οι μεν θεωρούν το κέρδος από αυτόν μεγαλύτερο από τα δεινά που θα φέρει, οι δε προτιμούν να υποστούν τους κινδύνους του πολέμου από μία άμεση ζημιά. Αν όμως αυτές οι επιδιώξεις εμφανιστούν σε ακατάλληλη εποχή, τότε είναι ωφέλιμες οι συμβουλές για διαπραγματεύσεις.

Η φιλοσοφική έννοια του όρου "δύναμις"

Σημαίνει :

1) ΈΝΝΟΙΑ:

Α. αρχή κινήσεως ή μεταβολής, η οποία και ευρίσκεται εν ετέρω του κινουμένου, ή μεταβαλλομένου πράγματος.

Π.χ. : η οικοδομική δύναμη, η οποία και δεν υπάρχει μέσα στην οικοδομή, αλλά έξω από αυτήν, στον…οικοδόμο- εν ετέρω

Β. αρχή κινήσεως, η οποία και ευρίσκεται μέσα στο ίδιο το κινούμενον, ή μεταβαλλόμενον πράγμα.

Π.χ : ο ιατρός, μόνον όμως, όταν υγειάζει, τον …εαυτό του!

 ΑΡΧΗ ΕΙΝΑΙ ΕΝΝΟΙΑ ΑΕΙ ΣΥΝ ΠΑΝΤΙ, ΑΕΙ ΩΣΑΥΤΩΣ ΕΧΟΥΣΑ…

Τα 12 χαρακτηριστικά του ιδανικού Ανθρώπου, από τον Αριστοτέλη.

Ποιά είναι τα χαρακτηριστικά ενός "ιδανικού ανθρώπου"

 ή Υπεράνθρωπου κατά τον Αριστοτέλη;

1) Δεν εκθέτει τον εαυτό του σε κίνδυνο για ασήμαντους λόγους... αφού ελάχιστα είναι τα πράγματα που θεωρεί πολύτιμα. Όμως θα διακινδυνεύσει για έναν σημαντικό σκοπό και θα είναι έτοιμος να θυσιάσει τη ζωή του, αφού πιστεύει ότι δεν αξίζει τον κόπο να προστατεύει κανείς τη ζωή του με οποιοδήποτε τίμημα.

2) Του αρέσει να ευεργετεί, αλλά ντρέπεται να τον ευεργετούν, γιατί το πρώτο είναι ένδειξη ανωτερότητας και το δεύτερο κατωτερότητας...

Η λογική του Αριστοτέλη

Ο Αριστοτέλης πίστευε ότι όλα όσα έχουμε μέσα στο μυαλό μας, ως ιδέες και σκέψεις, έχει φτάσει μέχρι τη συνείδηση μας χάρη σε όλα όσα έχουμε δει κι ακούσει. 

Είμαστε, όμως, προικισμένοι από τη γέννησή μας και με μυαλό, που σκέφτεται λογικά. 

Έχουμε την ικανότητα να ταχτοποιούμε τις εμπειρίες μας και όσα αντιλαμβάνονται οι αισθήσεις μας με λογικό τρόπο σε κατηγορίες και είδη. Κατ’ αυτό τον τρόπο, γεννιούνται μέσα στο μυαλό του ανθρώπου έννοιες όπως «πέτρα», «φυτό», «ζώο» και «άνθρωπος». 

"Φαίδων" Πλάτωνα: Περί αθανασίας της ψυχής (107c-108c)

           ΠΛΑΤΩΝ

        Φαίδων: 107c - 108c 

      H Αθανασία της ψυχής 

Ο "Φαίδων" ανήκει στους πρώιμους διαλόγους της Μέσης περιόδου του Πλάτωνα. Στο έργο παρουσιάζεται ο Φαίδων από την Ηλεία, ο οποίος ήταν παρών στη φυλακή κατά τη θανάτωση του Σωκράτη, να αφηγείται στον συνομιλητή του Εχεκράτη, καθώς και στον υπόλοιπο κύκλο των πυθαγορείων οπαδών του Σωκράτη στην πόλη του Φλειούντα τις τελευταίες, πριν από την εκτέλεση, ώρες του δασκάλου του. 

Το σκηνικό αυτό εκμεταλλεύεται με θαυμαστή δραματουργική επιδεξιότητα ο Πλάτων, για να αναπτύξει μέσα από τις συζητήσεις του Σωκράτη το πραγματικό θέμα του διαλόγου, την "ἐπιμέλειαν τῆς ψυχῆς" ως κανόνα του βίου. 

Όπως και στο Συμπόσιο, το έργο δομείται πάνω σε σειρά ομόκεντρων συζητήσεων και λόγων, αφετηρία των οποίων αποτελεί η ρήση του Σωκράτη, ότι ο πραγματικός φιλόσοφος δεν πρέπει να φοβάται τον θάνατο, αλλά αντιθέτως να τον αποδέχεται με ευχαρίστηση, αφού χάρις σ᾽ αυτόν η ψυχή απαλλάσσεται από τα επαχθή δεσμά του σώματος. Για να έχει όμως νόημα αυτός ο ισχυρισμός θα πρέπει προηγουμένως ο Σωκράτης, να πείσει για την αλήθεια της λογικά προϋποτιθέμενης πρότασης, ότι δηλαδή η ψυχή επιζεί μετά τον θάνατο του σώματος. 

Με αλλεπάλληλους συλλογισμούς που εκκινούν, από διαφορετική κάθε φορά οπτική γωνία, ο Σωκράτης επιχειρεί να θεμελιώσει λογικά την αθανασία της ψυχής. Στις αντιρρήσεις των συνομιλητών του Σιμμία και Κέβη, ο Σωκράτης αναφέρει ένα τελευταίο επιχείρημα που στηρίζεται στη "θεωρία των ιδεών": η ψυχή συνδέεται άρρηκτα με την ιδέα της ζωής, άρα αποκλείει τον θάνατο, συνεπώς είναι αθάνατη. Αφού η απόδειξη γίνεται δεκτή, αν και όχι ως οριστική, όπως αφήνει και ο Σωκράτης να εννοηθεί, ακολουθεί το παρατιθέμενο απόσπασμα.